Opozycja w Polsce

Podpisanie porozumień sierpniowych, w dniu 30 sierpnia 1980 roku w Szczecinie i dzień później w Gdańsku, pomiędzy przedstawicielami strajkujących robotników a władzami PRLu spowodowało, że powstał i mógł legalnie działać Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Solidarność, na czele z przewodniczącym – Lechem Wałęsą. Od tego jednak momentu wcale nie zrobiło się w kraju spokojniej. Nadal praktycznie codziennie wybuchały w poszczególnych zakładach strajki, robotnicy poszczególnych branż czy zakładów wysuwali kolejne żądania. Były to postulaty głównie płacowe. Z tygodnia na tydzień w sklepach było coraz mniej towarów, w dodatku złej zazwyczaj jakości. Strona rządowa nie kwapiła się z spełnieniem większości postulatów, przedstawiając obiektywne – jej zdaniem – trudności w ich wprowadzeniu. Społeczeństwo było coraz bardziej zmęczone całą sytuacja, nie było widać jakichkolwiek oznak zmian na lepsze. Oliwy do ognia dolewały same władze, przedstawiając całą sytuację jako tylko i wyłącznie zawinioną przez Solidarność, różnych wichrzycieli, wspomaganych pieniędzmi z Zachodniej Europy. Należy dodać w tym miejscu, że praktycznie wszystkie media pozostawały niezmiennie w rękach partii komunistycznej, poza jedynym tygodnikiem – Solidarność. W tej sytuacji z dnia na dzień rósł bunt społeczny, w drugiej połowie 1981 roku praktycznie nie było dnia bez kilkunastu strajków w różnych częściach Polski. Obawiano się powszechnie interwencji radzieckiej, zwłaszcza, że władze sprawował tam jeszcze Breżniew. W dniu 13 grudnia 1981 roku gen. Wojciech Jaruzelski wprowadził w Polsce stan wojenny, delegalizując Solidarność.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.